Skip to content

Ιστόλογος

Αρχή Αρχείο Εργασία, Κοινωνικά θέματα 1η Μάη - «Εργασία, ένα αγαθό που το κατάντησαν φτηνό εμπόρευμα»
1η Μάη - «Εργασία, ένα αγαθό που το κατάντησαν φτηνό εμπόρευμα» Εκτύπωση E-mail

Άρθρο του Γιώργου Αγοραστάκη στη Πρωτομαγιά

Οι φτωχοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λένε τα στοιχεία, ξεπερνούν σήμερα τα 80 εκατ. που αντιστοιχεί στο 16,5% του πληθυσμού της. Η σημερινή, η νέα φτώχεια δεν βασίζεται μόνο στην ανεργία, όπου παραδοσιακά βρισκόταν η πηγή της, αλλά και στην εργασία. Δύο δεκαετίες τώρα αποδιαρθρώνεται και κατεδαφίζεται όλο το σύστημα παραγωγής και εργασίας που οικοδομήθηκε με αγώνες επί ένα αιώνα. Σήμερα φτάσαμε στο σημείο μια μεγάλη μερίδα εργαζομένων πολιτών της Ε.Ε. -όχι αλλοεθνών, μεταναστών- να μην μπορεί να ζήσει. Οι φτωχοί στις ημέρες μας δεν είναι μόνον οι άνεργοι, αλλ' επίσης όλο και περισσότεροι οι εργαζόμενοι.

alt

Ο νεοφιλελευθερισμός που κυριάρχησε στην πολιτική των ανεπτυγμένων δυτικών χωρών κατάφερε να αποδιαρθρώσει ολοκληρωτικά και να απορυθμίσει τις εργασιακές σχέσεις. Η εργασία έγινε ευκαιριακή, προσωρινή, μερική, ελαστική, ανασφάλιστη. Οι ανασφαλείς εργαζόμενοι έγιναν πειθήνιοι, πρόθυμοι και υποτακτικοί. Οι ανασφαλείς και καταχρεωμένοι εργαζόμενοι κατάντησαν δουλοπάροικοι.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν επισημαίνει την τρέχουσα οπισθοδρόμηση προς μορφές «νέας δουλοπαροικίας» για την πλειοψηφία των Αμερικανών εργαζομένων. Με τον υπερδανεισμό και την καταχρέωση των αμερικανικών νοικοκυριών, η εθνική οικονομία εργάζεται κατά κύριο λόγο για τους πιστωτές της. Ο πραγματικός δανεισμός αυξάνεται ταχύτερα απ' ό,τι το ονομαστικό εισόδημα των εργαζομένων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, γίνεται λόγος για επάνοδο της Αμερικής σε συνθήκες «νέας δουλείας».

Ο νεοφιλευθερισμός λοιπόν στο δυτικό κόσμο, αποσταθεροποίησε τα εισοδήματα, την απασχόληση και τα κεκτημένα της εργασίας, διεύρυνε και βάθυνε τις κοινωνικές ανισότητες και ανισορροπίες και μεγιστοποίησε τις αποδόσεις του κεφαλαίου όσο ποτέ άλλοτε.

Με πρόσχημα την παγκοσμιοποίηση, την απελευθέρωση των αγορών και του εμπορίου μεθοδεύτηκε η επιτάχυνση της καταστροφής της βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής των δυτικών χωρών και η μετατόπισή Â της ανατολικά στην Ασία. «Η εξέλιξη αυτή συνοδεύεται φυσικά με πρωτοφανή πίεση στις δυτικές αγορές εργασίας, αύξηση της ανεργίας, συμπίεση του εργασιακού κόστους, στο όνομα της ανταγωνιστικότητος. Όμως, κάθε αντίσταση είναι μάταιη: οι κινεζικοί και ινδικοί μισθοί είναι ήδη 25 φορές χαμηλότεροι από τους ευρωπαϊκούς. Ο εργάσιμος καθημερινός χρόνος στις χώρες αυτές δεν διακρίνεται από τον ελεύθερο χρόνο: η ημέρα εργασίας είναι απεριόριστη και ολοκληρωτική, χωρίς συνδικάτα και απεργίες. Η εργασία ανηλίκων, η νυχτερινή εργασία γυναικών χρησιμοποιούνται αδιακρίτως. Η έννοια των συνθηκών υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας παραμένει άγνωστη. Η νομιμοποίηση των συνθηκών αυτών με τη θεωρία του ελεύθερου εμπορίου δημιουργεί ακαταμάχητο μηχανισμό για τη συντριβή των κοινωνικών κατακτήσεων στις δυτικές κοινωνίες, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι ανοίγονται έτσι δρόμοι για κάποια νέα ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Δύση», επισημαίνει ο Κώστας Βεργόπουλος στο βιβλίο του «το μεγάλο ρήγμα».

Στην εποχή μας, η ανεργία αυξάνεται, τα εισοδήματα του κεφαλαίου διογκώνονται, χωρίς να βελτιώνονται παράλληλα ούτε η παραγωγή, ούτε η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Στην συνέχεια, η ανεργία μεγάλης κλίμακας χρησιμοποιείται ως απειλή για να λεηλατηθούν οι κατακτήσεις της εργασίας και οι συλλoγικές συμβάσεις.

Αυτή η αποδιάρθρωση της απασχόλησης και η καταλήστευση των εισοδημάτων των εργαζομένων όμως δεν μπορούσε να πάει μακριά. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει καν οικονομική λειτουργία σε μια χώρα στην οποία μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού δεν διαθέτει τα προς το ζειν. Το αδιέξοδο ήταν μπροστά, η οικονομική κρίση ήταν προφανές ότι θα ακολουθούσε. Και η οικονομική κρίση πάλι είναι προφανές θα μετατραπεί στην συνέχεια σε κοινωνική και πολιτική κρίση και έκρηξη.

του Στάθη

Η νεανική ανεργία…

Το πρώτο και μεγαλύτερο εκρηκτικό πρόβλημα προκύπτει από την ανεργία των νέων σ’ όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες και στη χώρα μας, η οποία κινείτε σε διπλάσιο ποσοστό από το γενικό ποσοστό. Το πρόβλημα της ανεργίας συμπληρώνεται από το δεύτερο εκρηκτικό πρόβλημα που είναι της απασχόληση των νέων. Στους νέους σήμερα με τις μεγάλες σπουδές και με τα πολλά προσόντα, προσφέρεται κάποια προσωρινή απασχόληση. Προσφέρονται κατώτερης ποιότητος «άτυπες» μορφές εργασίας, χωρίς εγγυήσεις και κοινωνική κάλυψη, χωρίς κοινωνικές κατακτήσεις και δικαιώματα και με την προϋπόθεση της απώλειάς τους ανά πάσα στιγμή, χωρίς αιτιολογία και χωρίς αποζημίωση.

Οι νέοι, ως ευάλωτη κατηγορία του πληθυσμού, αποτέλεσαν και αποτελούν το κατ’ εξοχήν θύμα του νεοφιλελευθερισμού και της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία. Με την προσφορά στους νέους και την νομιμοποίηση της «ευέλικτης μερικής εργασίας» ο νεοφιλελευθερισμός αποσταθεροποίησε την «κατοχυρωμένη εργασία» με καθεστώς «πλήρους απασχόλησης» και τις κοινωνικές κατακτήσεις που τη συνοδεύουν. Τα παιδιά κλήθηκαν ν' αποσταθεροποιήσουν τις κατακτήσεις των γονέων τους, με συνέπεια τη γενικότερη απαξίωση της εργασίας.

Η εργασία, κομμάτια και θρύψαλα…

Αγώνας κατά του νεοφιλελευθερισμούΟι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί στην προσπάθειά τους να διασπάσουν την εργασία και να τη μοιράσουν σε περισσότερους έφεραν σε αντιπαράθεση τους ανέργους με τους εργαζόμενους. Ενοχοποίησαν τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς -που οι ίδιοι χρεοκόπησαν- και τους «προνομιούχους» εργαζόμενους -τα ρετιρέ- που έχουν «κατοχυρώσει τις εργασιακές θέσεις τους εις βάρος των πολιτών!» ότι φταίνε για την ανεργία. Εξώθησαν τους ανέργους να αξιώνουν αύξουσα απορύθμιση και απελευθέρωση, με συνέπεια την επέκταση της εργασιακής αβεβαιότητος στο σύνολο των εργαζομένων.

Οι νεοφιλελεύθεροι με επιχείρημα την καταπολέμηση της ανεργίας προσέφεραν νομιμοποίησαν την άτυπη, ελαστική, μερική και χωρίς εγγυήσεις εργασία. Έτσι έδωσαν τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να μετατρέψουν όλες τις θέσεις εργασίας σε άτυπες και ελαστικές. Η απασχόληση ονομάστηκε απασχολισιμότητα, διαμελίστηκαν οι κατοχυρωμένες θέσεις πλήρους απασχόλησης σε μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων και διογκώθηκε η συνολική ανεργία.  Σήμερα, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες πάνω από το ένα τέταρτο των εργαζομένων επιβιώνουν σε συνθήκες εργασιακής προσωρινότητας.

Το νεοφιλελεύθερο πρότυπο βέβαια κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος και οδήγησε στην δυστυχία εκατομμύρια εργαζόμενους σ’ όλο τον κόσμο. «Διακόσια εκατομμύρια άνθρωποι θα περιέλθουν σε κατάσταση ακραίας εξαθλίωσης λόγω της κρίσης», σύμφωνα με την πρόβλεψη Επιτροπής του ΟΗΕ υπό τον νομπελίστα οικονομολόγο Στίγκλιτς. 

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα τρομακτικά γεγονότα στο κόσμο παρακολουθούμε και στη χώρα μας όλους τους νεοσυντηριτικούς νεοφιλελεύθερους πολιτικούς, τους διάφορους μπλεριστές, τους νεοφιλελεύθερους σοσιαλιστές, τους οπαδούς και εισαγωγείς της αυτορρυθμιζόμενης και ελεύθερης αγοράς και της ελαστικής εργασίας, να συνεχίζουν το ίδιο τροπάρι ως να μην συνέβη τίποτα.

Και δεν μας φτάνει μόνο αυτά έχομε και την Κομισιόν η οποία προ ημερών υπέδειξε στην χώρα μας περισσότερη απελευθέρωση. Συγκεκριμένα η Κομισιόν μας ζητάει –λέει-:

Άμεση φιλελευθεροποίηση της αγοράς εργασίας. Άνοιγμα των αγορών και των επαγγελμάτων. Συρρίκνωση του δημόσιου τομέα. Συνετή αύξηση μισθών. Πιο γενναία ασφαλιστική μεταρρύθμιση… Αγύριστα μυαλά.

Ανατρεπτική αλλαγή...

Αγαπητοί μου φίλοι, είναι προφανές ότι όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα έγιναν γιατί άμεσα ή έμμεσα το επέτρεψαν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Γιατί επέτρεψαν να τους εξαπατούν και να τους παραμυθιάζουν οι νεοφιλέυθεροι πολιτικοί. Πάλι θα εξαπατηθούν αν δεν κατανοήσουν ότι σήμερα χρειάζεται πάλι από την αρχή αγώνας για να ξαναστηθούν τα πράγματα στα πόδια τους.

Ο αγώνας όλων και η διεκδίκηση πρέπει να είναι: για πλήρη απασχόληση αορίστου χρόνου, με πλήρεις εγγυήσεις και κοινωνική κάλυψη. Το κράτος να επαναριθμήσει τις εργασιακές σχέσεις και να επαναφέρει την υποχρεωτικότητα των μέτρων στην προστασία της εργασίας. Η εργασία ν’ αναγνωρίζεται ως κοινωνικό αγαθό, και όχι ως εμπόρευμα. Και φυσικά για να τεθούν οι φανεροί και κρυφοί νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί και οι πολιτικές τους στο περιθώριο.

Για να συμβεί αυτό απαιτείται μια ανατρεπτική αλλαγή από τα "κάτω", από τους εργαζόμενους και από το "δρόμο" στη χώρα μας και σε παγκόσμιο επίπεδο. Εμείς οι εργαζόμενοι, έχουμε το λόγο.

1/5/2009

1η Μάη, αγώνας στο δρόμο

 

Γιώργος ΑΓΟΡΑΣΤΑΚΗΣ

 

SOCIAL MEDIA

Επισκευθείτε τη σελίδα μου στο FacebookΑκολουθείστε τη σελίδα μου στο TwitterΕπισκευθείτε τη σελίδα μου στο Google Plus

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

Συνδέεστε μαζί μας

TWEETS ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

www.mikis-crete.gr