Skip to content

Ιστόλογος

Αρχή Αρχείο Περιβάλλον, Φυσικοί Πόροι, Κλίμα Διαχείριση υδατικών πόρων στο νομό Χανίων
Διαχείριση υδατικών πόρων στο νομό Χανίων Εκτύπωση E-mail

Εισήγηση του Γιώργου Αγοραστάκη στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Χανίων

 

ΔΥΠΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΥΔΑΤΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ - ΓΕΝΙΚΑ

2. ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ

3. ΝΟΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ – ΥΔΑΤΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ - ΦΟΡΕΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

4. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

     ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

     1. ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

     2. ΧΑΡΤΗΣ ΔΥΠ Ν. ΧΑΝΙΩΝ

       

1.   Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ (ΔΥΠ)

 

ΓΕΝΙΚΑ

            Είναι σημαντικό και δεν πρέπει να λησμονείται ότι το νερό, ανεξαρτήτως  μορφής, επιτελεί σειρά διαφορετικών λειτουργιών, συχνά δε ταυτοχρόνως . Το νερό αποτελεί βασική ανάγκη για τον άνθρωπο. Αποτελεί επίσης οικονομικό πόρο που συμβάλλει στην κάλυψη ευρύτερων ανθρώπινων αναγκών: γεωργία, βιομηχανία, ενέργεια, ψυχαγωγία κτλ. Αποτελεί ζωτικό συστατικά στοιχείο κάθε οικοσυστήματος και κάθε τοπίου και διαμορφώνει, από μόνο του, ξεχωριστούς τύπους περιβάλλοντος. Μπορεί επίσης να αποτελέσει και απειλή: πλημμύρες ή, σε περίπτωση ελλείψεως του, ξηρασίες

            Οι υδατικοί πόροι αποτελούν σήμερα απαραίτητη προϋπόθεση, τόσο για τη διατήρηση της ίδιας της ζωής ,όσο και για την ανάπτυξη κάθε είδους δραστηριότητας.

            Το νερό, φυσικός πόρος που συμμετέχει στις παραγωγικές διαδικασίες, προσδιορίζει σε σημαντικό βαθμό τη δυνατότητα ή αδυναμία επέκτασης δραστηριοτήτων και επηρεάζει την παραγωγικότητά τους. Το νερό είναι όρος -και κρίσιμος παράγοντας- για οποιαδήποτε μορφής ανάπτυξη κάθε περιοχής.

        Από την άλλη πλευρά όμως οι δυνατότητες αξιοποίησής του στις μορφές, στις θέσεις και τους χρόνους που προσφέρεται από τη φύση είναι πεπερασμένες. Έχει όρια, η υπέρβαση των οποίων έχει βαρύτατες συνέπειες για το περιβάλλον.

        Έτσι σήμερα δεν είναι δυνατόν να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση για την ανάπτυξη μιας περιοχής, χωρίς να παίρνει υπόψη της μια από τις βασικές προϋποθέσεις της, το νερό. Και συγκεκριμένα την εκμετάλλευση και τη διαχείριση των υδατικών πόρων.

        Μια υδατική πολιτική πρέπει να εξασφαλίζει στόχους, ώστε η διαχείριση των υδάτων, να μην επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα και ποσότητα των υδατικών πόρων, καθώς και τη φυσική δομή του υδάτινου περιβάλλοντος και να καλύπτονται στο βέλτιστο βαθμό τις υδατικές ανάγκες των ανθρώπων και των χερσαίων οικοσυστημάτων - των ενδιαιτημάτων.

            Είναι αυτονόητο ότι αυτοί οι στόχοι υδατικής πολιτικής δεν θα είναι πάντοτε συμβατοί και ότι μία βιώσιμη υδατική πολιτική είναι αυτή που επιτυγχάνει μια λογική εξισορρόπηση τους. Είναι επίσης αυτονόητο ότι χρειαζόμαστε μια βιώσιμη υδατική πολιτική με την μορφή της ορθολογικής Διαχείρισης των Υδατικών Πόρων (ΔΥΠ).

 

            Από θεωρητική άποψη,

            ΔΥΠ νοείται μια δυναμική διαδικασία που αποβλέπει στην πληρέστερη δυνατή κάλυψη των σημερινών και μελλοντικών αναγκών για κάθε χρήση, με βάση ένα ορθολογικό προγραμματισμό, που στηρίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια και διαδικασίες, χωρίς να θίγεται η αυτοανανεωτική ικανότητα και η ποιότητα των πόρων που χρησιμοποιούνται.

            Επομένως η ΔΥΠ, αφ’ ενός μεν ετοιμάζει σχέδια σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, που εξασφαλίζουν τη βέλτιστη χρήση του νερού σήμερα αλλά και στο μέλλον, αλλά και έχει την ευθύνη της εφαρμογής των σχεδίων με διοικητικά μέτρα και κανονισμούς, καθώς και με το συντονισμό της κατασκευής των υδραυλικών έργων και τη διεύθυνση της λειτουργίας των έργων.

 

Το θεσμικό πλαίσιο για τη Διαχείριση των Υδατικών Πόρων  με το Νόμο 1739/1987

            Την ΔΥΠ στη χώρα μας, επιδίωξε να ρυθμίσει ο Ν. 1739/87. Επιδίωξε την εφαρμογή μιας νέας υδατικής πολιτικής για τη χώρα. Ο νόμος αυτός εισήγαγε νέες ρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στην,

            -Ορθολογική διαχείριση και εκμετάλλευση των υδατικών πόρων.

            -Ενιαία διαχείριση των νερών και

            -Προστασία των υδατικών πόρων και των υδατικών συστημάτων.

        Με την ορθολογική εκμετάλλευση των υδατικών πόρων και την ενιαία διαχείριση, αντιμετωπίζεται το νερό συνολικά σαν φυσικός πόρος και φυσικό αγαθό, ο οποίος μπορεί και πρέπει να ελεγχθεί συνδυασμένα από τη θέση του στη φύση, μέχρι τη διάθεσή του για κατανάλωση.

        Αυτή η συνδυασμένη αντιμετώπιση μπορεί να γίνει στη βάση προγραμματισμού και συγκεκριμένων κανόνων, από ενιαία έργα και ενιαίους φορείς εκμετάλλευσης και φυσικά κάτω από νέες θεσμικές διαδικασίες και εκτελεστικά όργανα. Ο στόχος ήταν, να επιτυγχάνεται ταυτόχρονα η ικανοποίηση με τον οικονομικότερο τρόπο (κατασκευή έργων-εκμετάλλευση)  των αναγκών ανάπτυξης-κατανάλωσης και η προστασία-ασφάλεια των πόρων στη φύση.

            Το νομικό πλαίσιο στη χώρα μας για τους υδατικούς πόρους και την εκμετάλλευση τους χαρακτηρίζεται από πολυνομία και αντιφατικότητα. (Στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι - Κατάλογος Νομοθεσίας)

            Ο Νόμος 1739/87 ήρθε να βάλει τέλος σε μια χαοτική κατάσταση κάτω από διαδικασίες ενιαίας διαχείρισής τους. Αποτέλεσε μια προοδευτική εξέλιξη της νομοθεσίας, που θα μπορούσε να δώσει ικανοποιητικές λύσεις στα προβλήματα διαχείρισης Υ.Π.. Ωστόσο μετά 17 χρόνια δεν ολοκληρώθηκε και δεν εφαρμόστηκε σωστά.

            Εισήγαγε την ολοκληρωμένη και διατομεακή αντιμετώπιση των θεμάτων αξιοποίησης και προστασίας των υδατικών πόρων. Θεσμοθέτησε διαδικασίες και όργανα προγραμματισμού και διαχείρισης των πόρων, δημιούργησε προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση υδατικών πολιτικών σε συνδυασμό με τις αναπτυξιακές. Συνέβαλε στην προστασία και ανανέωση των πόρων και στην εξομάλυνση των ανταγωνιστικών χρήσεων.

            Παρά ταύτα από τη γέννησή του έγινε αναποτελεσματικός και σε πολλά ανενεργός.

* Για την εφαρμογή του έπρεπε να εκδοθούν μια σειρά Π. Δ/τα και Υ.Απ/σεις

Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 9 και δεν έχουν εκδοθεί 25.

* Χαρακτηριστικό του γνώρισμα και αδύνατο σημείο του είναι η διατήρηση της πολυαρχίας, με αποτέλεσμα στην πράξη να κυριαρχεί η αποσπασματική αντιμετώπιση των προβλημάτων. Να μην λειτουργούν οι ενοποιητικές διαδικασίες και κάθε συναρμόδιος φορέας (κυρίως τα Υπουργεία) να προωθεί  τομεακές ρυθμίσεις, οι οποίες  πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.

    Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα του είναι ότι παρουσίασε κενά στο επίπεδο της εφαρμογής των ρυθμίσεων του.

    Στη χώρα μας υπάρχει μεγάλος αριθμός εμπλεκόμενων φορέων στη διαχείριση με πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων με έλλειψη συντονισμού, με αδυναμία συνεννόησης και σε πολλές περιπτώσεις ευρισκόμενοι σε σύγκρουση.

    Έτσι γίνεται αδύνατη η ιεράρχηση των αναγκών, ο καθορισμός των προτεραιοτήτων, με τελικό αποτέλεσμα κάθε προσπάθεια για ορθολογική διαχείριση να γίνεται αναποτελεσματική.

            Παρά το γεγονός ότι ο Ν1739/87 αποσκοπούσε στην ενιαία και ορθολογική διαχείριση των Υ.Π., στην πράξη -εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι δεν προβλέπει ενιαίες εκτελεστικές δομές και δεν εφαρμόζεται-, κάθε άλλο παρά επιτυγχάνεται ο στόχος της ορθολογικής διαχείρισης.

            Σήμερα έχομε κάθε είδους διάσπαση στα υδατικά συστήματα και την εκμετάλλευσή τους.

* Διάσπαση των υδατικών περιοχών

* Διάσπαση των αρμοδιοτήτων μεταξύ διαχείρισης, εκμετάλλευσης, προστασίας

* Διάσπαση της εκμετάλλευσης από ομοειδείς ή διαφορετικές χρήσεις

* Διάσπαση των χρήσεων

* Διάσπαση στο σχεδιασμό και την εκτέλεση έργων

* Διάσπαση των έργων εκμετάλλευσης

* Διάσπαση ευθυνών στην προστασία

            Ο Ν1739/87 δεν μπόρεσε να επέμβει και να ρυθμίσει τις καταστάσεις σε κάθε υδατικό σύστημα και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν προέβλεψε μηχανισμούς εφαρμογής και άφησε παρακάτω να υπάρχει πλήρης διάσπαση στις διοικητικές δομές εκμετάλλευσης. Τα όργανά του ήταν πολύ μακριά και απουσίαζαν  από τα πραγματικά προβλήματα. Ο κάθε φορέας που εκμεταλλεύεται ένα πόρο, αυτονομείται και αποκτά στην πράξη αρμοδιότητες αποκλειστικού εκμεταλλευτή ώστε κανένας μηχανισμός ελέγχου να μη μπορεί να του επιβληθεί. Φυσικά αυτό που γίνεται στην πράξη είναι μόνο η εκμετάλλευση και πουθενά δεν υπάρχουν ευθύνες προστασίας των υδατικών πόρων κτλ.

            Υπάρχουν βέβαια και θετικά παραδείγματα ορθής πρακτικής ορθολογικής και ενιαίας διαχείρισης (όχι όμως ολοκληρωμένης) που επιτυγχάνεται μέσω του έργου του ΟΑΔΥΚ εδώ στα Χανιά. (Ειδική αναφορά παρακάτω) τα οποία πρέπει να αξιοποιηθούν κατάλληλα.

   

 

2. ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ

 

    Στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα αναγνωρίζεται η ανάγκη δράσης για την αποφυγή μακροπρόθεσμης επιδείνωσης της ποιότητας και της ποσότητας των γλυκών υδάτων και τη διαμόρφωση μιας συνολικής πολιτικής, για την προστασία των γλυκών υδάτων. Μιας πολιτικής που στοχεύει στη διατήρηση και τη βελτίωση του υδάτινου περιβάλλοντος.

            Η υδατική πολιτική, που διαμορφώθηκε και επιβλήθηκε σ’ όλα τα κράτη μέλη με την Οδηγία 2000/60/ΕΚ, αποβλέπει στην Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Υδατικών Πόρων.

            Μεγάλη σημασία δίνεται στην ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στα άλλα αντικείμενα της Δ.Υ.Π. Θεωρείται αναγκαίο και υποχρεωτικό να αντιμετωπίζονται τα θέματα ρύπανσης και ποιότητας νερών, σε συνδυασμό με τα άλλα αντικείμενα της διαχείρισης.

 

        Ως αρχές υδατικής πολιτικής μεταξύ των άλλων καθιερώνονται:

Υψηλό επίπεδο προστασίας

            Στο πλαίσιο της διαχείρισης των υδάτων, αυτό συνεπάγεται ότι το επίπεδο προστασίας της υγείας του ανθρώπου, των υδάτινων πόρων και των φυσικών ενδιαιτημάτων πρέπει να είναι ιδιαιτέρων αξιώσεων, αποβλέποντας περισσότερο σε υψηλά επίπεδα προστασίας, παρά στον καθορισμό ελάχιστων αποδεκτών επιπέδων.

Προφύλαξη - προληπτική δράση - «ο ρυπαίνων πληρώνει»

            Η αρχή της προφύλαξης συνίστανται ιδίως στην πρόληψη, στη μείωση και στην κατά το δυνατόν εξάλειψη της ρύπανσης, δίνοντας προτεραιότητα στην παρέμβαση στην πηγή και εξασφαλίζοντας συνετή διαχείριση των φυσικών πόρων, σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» και την αρχή της πρόληψης της ρύπανσης

Κόστος/ όφελος

            Κατά τον καθορισμό των ειδικών στόχων περιβαλλοντικής πολιτικής, απαιτείται να λαμβάνονται υπόψη, τόσο το κόστος όσο και το όφελος της λήψεως ή της μη λήψεως μέτρων. Αυτό προϋποθέτει την αναλογικότητα των προτεινόμενων μέτρων, με τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον.

            Έτσι ορίζεται ότι,

* πρέπει να οριστούν περιβαλλοντικοί στόχοι για να εξασφαλίσουν την επίτευξη καλής ποιότητας επιφανειακών και υπόγειων υδάτων.

* Η εξασφάλιση του στόχου της ολοκληρωμένης και ορθολογικής διαχείρισης και της επίτευξης καλής ποιότητας υδάτων, θα πρέπει να επιδιωχθεί στο εσωτερικό των λεκανών απορροής ποταμών, με την  ενσωμάτωση των ποιοτικών και ποσοτικών όψεων της προστασίας και της διαχείρισης, τόσο των υπογείων όσο και των επιφανειακών υδάτων, σε ενιαία διοικητική δομή, η οποία να λαμβάνει υπόψη τη φυσική ροή του ύδατος μέσα στον υδρογεωλογικό κύκλο

* Πρέπει να οριστούν στο εσωτερικό των λεκανών απορροής ποταμών τα υπάρχοντα επίπεδα ρύπανσης των υδάτων και να συνταχθούν κανονισμοί χρήσης ύδατος που να περιλαμβάνουν τις ποικίλες πηγές ρύπανσης, τη ζήτηση ύδατος και τις λοιπές επιπτώσεις από τον άνθρωπο πάνω στην κατάσταση του ύδατος

 

Διαχείριση Υδατικών Πόρων Λεκάνης Απορροής Ποταμού (ΔΥΠ.ΛΑΠ)

            Η Οδηγία περιλαμβάνει την απαίτηση για τα κράτη μέλη να καταρτίζουν ολοκληρωμένα προγράμματα με όλα τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή της, καθώς και με τα μέτρα που απαιτούνται βάσει άλλων κοινοτικών και εθνικών νομοθετικών διατάξεων για τα ύδατα.

            Η οδηγία καθιερώνει τη διαχείριση σε επίπεδο λεκάνης απορροής ποταμού και ορίζει ότι εντός της λεκάνης θα εξασφαλίζεται έτσι η διοικητική διάρθρωση ώστε να διασφαλίζει τη συνολική διαχείριση των υδάτων που ανήκουν στο ίδιο οικολογικό και υδρογεωλογικό σύστημα, είτε τα ύδατα αυτά είναι παρόντα ως υπόγεια, είτε ως επιφανειακά ύδατα. Με άλλα λόγια πρέπει να εξασφαλιστεί μια διοικητική διάρθρωση διαχείρισης, ώστε η διαχείριση να είναι ολοκληρωμένη.

            H προσέγγιση αυτή επιτρέπει κάπως εξορθολογισμό και συντονισμό των μέτρων που λαμβάνονται, ενίοτε από διαφορετικές αρχές και φορείς, για την εκμετάλλευση ενός και του αυτού υδάτινου συστήματος.

            Η οδηγία απαιτεί ολοκληρωμένο υδατικό σχεδιασμό ανά ποτάμια λεκάνη και ότι το κάθε σχέδιο διαχείρισης δημοσιεύεται.

            Τα σχέδια διαχείρισης λεκανών απορροής ποταμών μπορούν να συμπληρωθούν με την κατάρτιση λεπτομερέστερων προγραμμάτων και σχεδίων διαχείρισης για το χειρισμό ειδικότερων πλευρών της διαχείρισης υδάτων περιλαμβάνοντας:

α) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης που αφορούν επί μέρους υπολεκάνες απορροής στο εσωτερικό μιας λεκάνης απορροής ποταμών

β) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων τομέων της οικονομίας

γ) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων ζητημάτων υδάτων και

δ) προγράμματα και σχέδια διαχείρισης για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων κατηγοριών υδάτων ή ιδιαίτερων οικοσυστημάτων.

Σε κάθε σχέδιο διαχείρισης λεκανών απορροής ποταμών γίνεται αναφορά σε αυτές τις δραστηριότητες σχεδιασμού

 

Ο σχεδιασμός συνεπάγεται:

* την παρακολούθηση της ποσότητας και ποιότητας των υδάτων

* Την εκτίμηση των υδατικών αναγκών της κοινωνίας και των επιπτώσεων που έχουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες στα υδάτινα συστήματα

* τov καθορισμό στόχων (συμπεριλαμβανομένων στόχων που προκύπτουν από άλλες διατάξεις κοινοτικής νομοθεσίας και από στόχους που προκύπτουν από εθνικές ή τοπικές πολιτικές)

* την κατάρτιση και εφαρμογή προγράμματος μέτρων για την επίτευξη των στόχων

* την παρακολούθηση της εφαρμογής της οδηγίας και την υποβολή, σχετικών εκθέσεων.

    

Τα κράτη μέλη ορίζεται ότι πρέπει να προσδιορίσουν τις λεκάνες απορροής ποταμών που κείνται στο εσωτερικό της εθνικής τους επικράτειας και να τις υπαγάγουν σε αυτοτελείς ζώνες λεκανών απορροής ποταμών. Οι μικρές λεκάνες απορροής ποταμών ενδεχομένως συνδυάζονται με μεγαλύτερες λεκάνες απορροής ποταμών ή ενώνονται με γειτονικές μικρές λεκάνες απορροής για το σχηματισμό αυτοτελών ζωνών λεκανών απορροής ποταμών, όπου ενδείκνυται.

            Κατά το μέτρο που τα υπόγεια ύδατα δεν ακολουθούν πλήρως μια συγκεκριμένη λεκάνη απορροής, τα εν λόγω υπόγεια ύδατα λογίζεται ότι ανήκουν στην πλησιέστερη ή την προσφορότερη περιοχή λεκανών απορροής ποταμού. Τα παράκτια ύδατα υπάγονται στην πλησιέστερη ή την προσφορότερη περιοχή λεκάνης απορροής ποταμού.

Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι έχουν θεσπιστεί οι κατάλληλες διοικητικές ρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού των κατάλληλων αρμόδιων αρχών, ώστε να διασφαλίζεται ο συντονισμός και η επιτήρηση της εφαρμογής των κανόνων της οδηγίας μέσα σε κάθε περιοχή λεκάνης απορροής ποταμού.

 

Η εναρμόνιση

Το 2003 με το νόμο 3199/2003 εναρμονίστηκε η Ελλάδα με τις βασικές διατάξεις της Οδηγίας 2000/60/ΕΚ. Ο νόμος ορίζει νέες αρχές που χαράζουν πολιτική για την προστασία και διαχείριση των υδάτων οι οποίες περνάνε κάτω από το ΥΠΕΧΩΔΕ αντί του ΥΠΑΝ που βρισκόταν με το νόμο 1739/1987.

Έτσι θεσμοθετείται σε εθνικό επίπεδο η Εθνική Επιτροπή Υδάτων και Κεντρική Υπηρεσία Υδάτων στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Αντίστοιχα στις Περιφέρειες της χώρας δημιουργούνται το Περιφερειακό Συμβούλιο Υδάτων και η Διεύθυνση Υδάτων της Περιφέρειας. Καθιερώνονται τα Σχέδια διαχείρισης, τα μέτρα παρακολούθησης της κατάστασης των υδάτων και τα ειδικά μέτρα κατά της ρύπανσης. Προβλέπονται μια σειρά εκτελεστικών διαταγμάτων για την εφαρμογή του Νόμου. Ο νόμος παρ’ ότι καταργεί κάθε άλλη διάταξη νόμου που αντιβαίνει σ’ αυτόν (ειδικά τις γενικές διατάξεις του Ν 1739/1987) είναι πολύ γενικός και χωρίς τα διατάγματα είναι αδύνατο να εφαρμοστεί.

 

3. ΝΟΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ – ΥΔΑΤΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ / ΦΟΡΕΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

 

Λεκάνες Απορροής Ποταμού

            Ο Ν. Χανίων μπορεί να διαιρεθεί σε 15 Λεκάνες Απορροής Ποταμού. Απ’ αυτές οι κύριες από την άποψη των διαθέσιμων Υ.Π. και την ανάγκη διαχείρισής τους, είναι οι βόρειες. Οι βόρειες ΛΑΠ έχουν τις μεγαλύτερες απορροές, διαθέτουν τα σημαντικά υδατικά συστήματα, (υδροφορείς, πηγές, ποταμούς κτλ) και παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες ανάγκες σε νερό.

            Κοινό χαρακτηριστικό (φυσικό ενοποιητικό στοιχείο) για τις αναφερόμενες ΛΑΠ είναι ότι οι Υδατικοί του Πόροι προέρχονται κατά βάση από τον Ορεινό Όγκο των Λευκών Ορέων.

            Δεύτερο ενοποιητικό στοιχείο –τεχνητό- είναι το σχέδιο αξιοποίησης Υδατικών Πόρων Δυτ. Κρήτης και το έργο που έχει κατασκευαστεί και διαχειρίζεται ο ΟΑΔΥΚ (αναφορά παρακάτω). Οι διαθέσιμοι Υ.Π. από όλες τις βόρειες ΛΑΠ αξιοποιούνται με ενιαίο τρόπο και διατίθενται για άρδευση-ύδρευση μεταξύ των ΛΑΠ.

            Φυσικά και τεχνητά το σύστημα δεν μπορεί να διασπαστεί.

 

Ο Οργανισμός Ανάπτυξης Δυτικής Κρήτης - ΟΑΔΥΚ

        Στην Δ. Κρήτη η αξιοποίηση και εκμετάλλευση των υδατικών πόρων έχει συνδεθεί με τον ΟΑΔΥΚ. Στον ΟΑΔΥΚ ανατέθηκε από της ίδρυσής του η αποστολή της υλοποίησης του Σχεδίου - Έργου με την επωνυμία " Αξιοποίηση Υδατικού Δυναμικού Δ. Κρήτης"

            Το έργο αυτό, που κατασκευάζεται από τον ΟΑΔΥΚ από το 1979 και ανήκει στην ιδιοκτησία του, προβλέπει την ενιαία διακίνηση και διαχείριση των διαθέσιμων στη βόρεια και δυτική Κρήτη υδατικών πόρων, με τελικό στόχο την κάλυψη των αναγκών σε νερό (ύδρευση-άρδευση) της περιοχής.

 

            Η ενιαία διαχείριση επιτυγχάνεται μέσω κυρίων κλειστών αγωγών νερού από το δυτικό άκρο της Κρήτης μέχρι ανατολικά του Ρεθύμνου, που συλλέγουν το διαθέσιμο νερό των πηγών και των υπόγειων υδροφορέων και μελλοντικά των προγραμματισμένων ταμιευτήρων, και το διανέμουν στις υδρευτικές, αρδευτικές κ.ά. χρήσεις.

            Το έργο είναι από κατασκευαστικής και τεχνικής άποψης ενιαίο και πολύπλοκο. Αξιοποιεί τα νερά πολλών και διαφορετικών (ως προς το είδος και τη θέση) υδάτινων πόρων και τα διακινεί έξω από τα παραδοσιακά στενά όρια της κάθε υδροληπτικής θέσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αναμιγνύονται νερά διαφορετικών και απομακρυσμένων υδροληπτικών θέσεων και αναδιανέμονται σε άλλες μακρινές περιοχές.

            Με την ολοκλήρωσή τους τα έργα αυτά θα αρδεύουν 200.000 στρέμματα και θα υδρεύουν 200.000 κατοίκους.

            Η όλη φιλοσοφία και λογική οικοδόμησης του έργου που έχει αναπτυχθεί και ήδη λειτουργεί, βασίζεται στην ενιαία διαχείριση των νερών και μέσω αυτού  μπορεί να επιτευχθεί ορθολογική εκμετάλλευση και προστασία των υδατικών πόρων και φυσικά ανάπτυξη και ικανοποίηση των αναγκών της Δυτ. Κρήτης.

        Το έργο αναφέρεται σ' όλο το κεντρικό και μείζονος σημασίας υδατικό σύστημα της Δ. Κρήτης και στους μεγαλύτερους υδατικούς πόρους της Κρήτης. Η σχέση του με το φυσικό περιβάλλον είναι άμεση. Με την ολοκλήρωσή του και τη συμπλήρωσή του μπορεί να διασφαλιστεί με μεγάλο χρονικό ορίζοντα το υδατικό σύστημα από οποιουσδήποτε κινδύνους.

        Ο ΟΑΔΥΚ στην πράξη διαχειρίζεται τους κύριους Υ.Π. των λεκανών απορροής 02, 04, 05, 06, 07, 08, 09, 10 του Ν. Χανίων. Έχει καθιερωθεί ως αρμόδιος και υπεύθυνος για βασικά θέματα διαχείρισης τους.

            Στην πράξη έχει επιβληθεί μια ορθολογικότερη διαχείριση στη βάση ενός συνολικού σχεδίου και επιτεύχθηκε να υποστηριχτεί χωρίς προβλήματα η ανάπτυξη της περιοχής σ’ όλους τους τομείς της οικονομίας (και όχι μόνο της γεωργίας), και  να προστατευθεί το υδατικό σύστημα της περιοχής.

        Κάτω από την «διαχείριση του ΟΑΔΥΚ» έχουν μπει, ως χρήστες, οι περισσότεροι φορείς που προμηθεύονται το νερό των καταναλωτών που εξυπηρετούν.

Με το χρόνο έγινε κατορθωτό να επιβληθεί η μέτρηση και η τιμολόγηση του νερού σ΄ όλες τις καταναλώσεις. Ορισμένα προβλήματα, δεν έχουν επιλυθεί ακόμα, όπου όλες οι περιοχές δεν έχουν προσαρμοστεί πλήρως γιατί εγείρουν απαιτήσεις επί κεκτημένων δικαιωμάτων πάνω στους υδατικούς πόρους.

            Ακόμα η δραστηριότητα όμως αυτή του Οργανισμού προσκρούει σε ορισμένα εμπόδια νομικού χαρακτήρα και έτσι δεν μπορεί να αναπτυχθεί ολοκληρωμένα η διαχείριση.

            Η ολοκλήρωση του έργου «Αξιοποίηση Υδατικού Δυναμικού Δυτ. Κρήτης» αναφέρεται και σε μέτρα-ρυθμίσεις νομοθετικού-θεσμικού- διοικητικού χαραχτήρα που θα ενισχύσουν τον ενιαίο χαραχτήρα διαχείρισης του έργου όπως και σε συμπληρωματικά έργα που πρέπει να γίνουν το επόμενο διάστημα.

            Η συμπλήρωση του θεσμικού πλαισίου με ρυθμίσεις που υπαγορεύονται από τις ανάγκες και προτείνονται , θα διευκολύνει πλήρως την κατάστασης διαχείρισης Υ.Π. στο νομό Χανίων.

 

Οι Τοπικοί Οργανισμοί Εγγείων Βελτιώσεων (ΤΟΕΒ) και οι Δημοτικές Επιχειρήσεις

 

            Στο Ν. Χανίων υπάρχουν 16 ΤΟΕΒ οι οποίοι λειτουργούν κατά τις διατάξεις το ΝΔ 3881/1958.

 

Α/Α

ΟΝΟΜΑΣΙΑ

ΠΕΡΙΟΧΗ ΔΗΜΩΝ

 

1

 

ΚΟΛΠΟΥ ΚΙΣΣΑΜΟΥ

 

ΜΥΘΗΜΝΗΣ, ΚΙΣΑΜΟΥ

2

ΑΓΙΑΣ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

ΠΛΑΤΑΝΙΑ, ΒΟΥΚΟΛΙΩΝ, ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

3

ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ

Ν.ΚΥΔΩΝΙΑΣ, ΠΛΑΤΑΝΙΑ

4

ΒΑΡΥΠΕΤΡΟΥ

Ν. ΚΥΔΩΝΙΑΣ, ΘΕΡΙΣΟΥ, ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ, ΠΛΑΤΑΝΙΑ

5

ΑΛΙΚΙΑΝΟΥ

ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ

6

ΒΑΤΟΛΑΚΚΟΥ

ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ

7

ΚΟΥΦΟΥ

ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ

8

ΜΕΣΚΛΩΝ

ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ

9

ΦΟΥΡΝΕ

ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ

10

ΔΥΤ. ΑΠΟΚΟΡΩΝΑ

ΑΡΜΕΝΩΝ, ΒΑΜΟΥ

11

ΚΟΥΡΝΑ –ΓΕΩΡΓΙΟΥΠΟΛΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΥΠΟΛΗΣ

12

ΚΑΣΤΕΛΛΟΥ

ΓΕΩΡΓΙΟΥΠΟΛΗΣ

13

ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ

ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ

14

ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑΣ

ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ

15

ΧΡΥΣΟΣΚΑΛΙΤΙΣΣΑΣ

ΙΝΝΑΧΩΡΙΟΥ

16

ΦΡΑΓΚΟΚΑΣΤΕΛΛΟΥ

ΣΦΑΚΙΩΝ

            Στους περισσότερους τα δίκτυα που διαχειρίζονται κατασκευάστηκαν από τον ΟΑΔΥΚ και είναι συνδεδεμένα – τροφοδοτούμενα από το κεντρικό σύστημα του ΟΑΔΥΚ. Αυτοτελή είναι τα συστήματα των μικρότερων ΤΟΕΒ και του ΤΟΕΒ Βαρυπέτρου.

            Από άποψη μεγέθους αρδευόμενων εκτάσεων, οι σημαντικότεροι ΤΟΕΒ βρίσκονται στις βόρειες ΛΑΠ του Νομού.

            Στην ίδια περιοχή υπάρχουν τα υδρευτικά δίκτυα των Δήμων και Κοινοτήτων. Σε δύο ΔΕΥΑ -που υπάρχουν- τα δίκτυά τους τροφοδοτούνται από το δίκτυο ΟΑΔΥΚ. Του Δήμου Χανίων συμπληρωματικά και Ακρωτηρίου αποκλειστικά.

            Οι ΤΟΕΒ είναι μικροί και αδύναμοι Οργανισμοί από άποψη οργάνωσης και υποδομής για να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις μιας σύγχρονης διαχείρισης. Το ίδιο συμβαίνει και με τις Δημοτικές Επιχειρήσεις εκτός της ΔΕΥΑΧ (που είναι καλά οργανωμένη επιχείρηση).

            Τα διοικητικά όρια των ΟΤΑ και των επιχειρήσεών τους, όπως και ορισμένων ΤΟΕΒ, δεν αντιστοιχούν με τα φυσικά όρια των ΛΑΠ. Επίσης τα διοικητικά όρια των Δήμων τέμνουν και το ενιαίο έργο αξιοποίησης των Υδατικών Πόρων της περιοχής.

            Τυχόν οριοθέτηση της διαχείρισης και εκμετάλλευσης στη βάση διοικητικών ορίων ΟΤΑ, θα είχε ολέθριες συνέπειες στην επιβεβλημένη διαχείριση Υ.Π. της περιοχής και των έργων που υπάρχουν.

 

4. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 

Κατόπιν των παραπάνω και δεδομένου ότι,

 

1. Τα υδατικά συστήματα έχουν πολλαπλούς στόχους, χρήσεις και λειτουργίες. Τα ύδατα δέχονται όλο και μεγαλύτερες πιέσεις λόγω συνεχούς αύξησης της ζήτησης επαρκών ποσοτήτων ύδατος καλής ποιότητας για όλους τους σκοπούς

2. Η διαχείριση των Υδατικών Πόρων είναι στη χώρα μας και την περιοχή μας διαχείριση ενός αγαθού εν ανεπάρκεια

3. Στην αξιοποίηση των Υ.Π. θα πρέπει να λαμβάνεται  υπόψη η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη στο σύνολο μιας περιφέρειας και η ισόρροπη ανάπτυξη των επιμέρους χώρων της

4. Η ΔΥΠ πρέπει να είναι ορθολογική και για να γίνεται ορθολογική διαχείριση, αυτή πρέπει να είναι ενιαία και όχι διασπασμένη κάτω από διάφορους διοικητικές διαιρέσεις και να υπάρχει ένα κέντρο διεύθυνσης και ευθύνης διαχείρισης, κάτω από τον έλεγχο του δημοσίου. Η ενιαία διαχείριση μόνο κάτω από τον ΕΝΑ εκτελεστικό διαχειριστή μπορεί να εξασφαλιστεί.

5. Πρέπει να προωθούνται τα έργα πολλαπλής χρήσης ως έργα που διευκολύνουν την ορθολογική διαχείριση και είναι οικονομικότερα από άποψη κόστους κατασκευής και λειτουργίας. Αλλά και γιατί πρέπει να καλύπτονται ανάγκες σε ευρύτερες περιοχές και νέους τομείς ανάπτυξης.

6. Στοιχεία αβεβαιότητας και επικινδυνότητας χαρακτηρίζουν τα περισσότερα υδατικά συστήματα. Πρέπει να ενσωματωθεί συγκεκριμένα η περιβαλλοντική διάσταση στη διαχείριση και ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά τα προβλήματα ρύπανσης και υποβάθμισης της ποιότητας των υδάτων όπως και τα θέματα ανανέωσης των υδατικών πόρων.

7. Ο έλεγχος της ποσότητας αποτελεί ένα από τα στοιχεία που παρεμβαίνουν στη διασφάλιση της ποιότητας του ύδατος και κατά συνέπεια θα πρέπει να υπάρχουν μέτρα για την ποσότητα, επικουρικώς έναντι του στόχου διασφάλισης υψηλής ποιότητας. Ειδικά η εξασφάλιση της καλής κατάστασης των υπογείων υδάτων επιβάλλει έγκαιρη δράση και σταθερό μακροπρόθεσμο σχεδιασμό μέτρων προστασίας, λόγω της φυσικής καθυστέρησης στο σχηματισμό και την ανανέωσή τους.

8. Οι περιοχές και οι χρήσεις που μοιράζονται μια λεκάνη απορροής ή έναν υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, θα πρέπει να διασφαλίζουν μακροπρόθεσμο κοινό σχεδιασμό των υδατικών πόρων, βασισμένο στις προβλέψεις προσφοράς και ζήτησης, κατά τρόπο ώστε να ορίζονται μακροπρόθεσμοι στόχοι για τα υδάτινα αποθέματα και τις προτεραιότητες εκμετάλλευσής τους. Πρέπει να ρυθμίζονται αποτελεσματικά προτεραιότητες και να αποτρέπονται καταστάσεις συγκρούσεων μεταξύ περιοχών και χρήσεων.

9. Υπάρχει ποικιλία συνθηκών και αναγκών, οι οποίες απαιτούν διαφορετικές ειδικές λύσεις και κατά το σχεδιασμό και τη λήψη μέτρων για την εξασφάλιση αειφόρου προστασίας και χρήσης του ύδατος, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη αυτή η διαφοροποίηση

10. Η πολιτική υδάτων επιβάλλει ένα σαφές και αποτελεσματικό νομοθετικό πλαίσιο με συνοχή. Οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται όσο το δυνατόν πλησιέστερα σε καταστάσεις χρήσης ή επίδρασης του ύδατος. Η επιτυχία της ΔΥΠ εξαρτάται από τη στενή συνεργασία και τις συνεκτικές δράσεις στο εθνικό-περιφερειακό και στο τοπικό επίπεδο, καθώς και από την πληροφόρηση, τη συμμετοχή και τις διαβουλεύσεις με κοινωνικούς εταίρους και με μεμονωμένα άτομα

 

Προτείνεται, -πέραν της ολοκληρωμένης και άμεσης εφαρμογής των διατάξεων του Ν.3199/2003 και στην Κρήτη με την οργανωτική συγκρότηση και την εκπόνηση των διαχειριστικών σχεδίων και τη λήψη μέτρων παρακολούθησης και αντιρύπανσης-, να δοθεί έμφαση στο εκτελεστικό μέρος της διαχείρισης και συγκεκριμένα:

 

1. Απαιτείται εξορθολογισμός του όλου συστήματος ΔΥΠ στην χώρα μας, ώστε αυτό να γίνει πιο απλό και αποτελεσματικό. Οι ρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, δεν θα πρέπει να περιοριστούν σε μια τρέχουσα διευθέτηση συγκρούσεων και ισορροπιών, αλλά πρέπει να έχουν μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

2. Η εδαφική βάση της διαχείρισης πρέπει να ορίζεται σε επίπεδο Λεκάνης Απορροής Ποταμού, που περιλαμβάνει όλα τα υδατικά συστήματα επιφανειακών, υπογείων και παράκτιων υδάτων. Η διαχείριση πρέπει να γίνεται στη βάση εγκεκριμένου Διαχειριστικού Σχεδίου, από τα θεσμοθετημένα όργανα του Ν.3199/2003 και από ΕΝΑ εκτελεστικό διαχειριστή.

3. Η διαχείριση πρέπει να ορίζεται σε επίπεδο μοναδικής ΛΑΠ ή περισσότερων ακέραιων ΛΑΠ, όταν τα φυσικά υδατικά συστήματα συνδέονται και επηρεάζονται άμεσα και όταν τα έργα εκμετάλλευσης προστασίας είναι κοινά μεταξύ των ΛΑΠ.

4. Ο εκτελεστικός Διαχειριστής πρέπει να έχει πλήρεις εκτελεστικές διοικητικές αρμοδιότητες και ευθύνες, εκτέλεσης προγραμματισμού, έργων, αξιοποίησης, εκμετάλλευσης και προστασίας στη βάση διαχειριστικού σχεδίου.

5. Ο διαχειριστής πρέπει να έχει νομική μορφή Α.Ε. μη κερδοσκοπικής, στην διοίκηση του οποίου πρέπει να συμμετέχουν οι κύριοι χρήστες δια των φορέων τους. Στο διαχειριστή πρέπει να αποδοθούν πλήρεις αρμοδιότητες στα αντικείμενα με τα οποία επιφορτίζεται. Ειδικά για θέματα εκτέλεσης έργων και προστασίας περιβάλλοντος. Ο διαχειριστής επιβάλλεται να έχει την υποδομή και οργάνωση, ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει στο σύνολο των υποχρεώσεων που του ανατίθενται.

6. Σε ιεραρχικά κατώτερο επίπεδο μπορούν να υπάρχουν και να λειτουργούν επιμέρους ειδικοί φορείς ανά κατηγορία κατανάλωσης και χρήσης, όπως υπάρχουν σήμερα οι ΤΟΕΒ (για την άρδευση), οι ΔΕΥΑ (ύδρευση – αποχέτευση) και οι οποίοι μπορούν να διαχειρίζονται θέματα κατανάλωσης, χωρίς αποκλειστικές εξουσίες και αρμοδιότητες επί θεμάτων διαχείρισης και εκμετάλλευσης  των πόρων.

            Οι σχέσεις μεταξύ των φορέων μέσα σε μια ΛΑΠ, μπορεί να ρυθμίζονται με προγραμματικές συμφωνίες. Όπως και οι σχέσεις μεταξύ διαχειριστών διαφορετικών ΛΑΠ.

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι

 

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

1. ΕΛΛΑΔΑ - ΒΑΣΙΚΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ τη δΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ

 

1. Ν.3199/2003 (ΦΕΚ 280) «Προστασία και διαχείριση των υδάτων…»

2. Ν. 1739/1987 «Για τη Διαχείριση των Υδατικών Πόρων και άλλες Διατάξεις».

3. Ν. 1650/1986 «Για την Προστασία του Περιβάλλοντος» και οι εκδοθείσες με εξουσιοδότηση του Υπουργικές  αποφάσεις, που αφορούν στην προστασία του υδατικού περιβάλλοντος.

4. Ν.Δ. 3881/1958 «Περί Έργων Έγγειων Βελτιώσεων», το οποίο τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με το Ν.Δ. 1218/1972, Ν.Δ.1977/1972 και το Ν. 414/1976.

5. Ν. 481/1943 και Ν. 608/1948 «Περί Διοικήσεως και Διαχειρίσεως των δι’ Αρδεύσεις χρησιμοποιουμένων υδάτων».

6. Β.Δ. 13 Σεπτ./7 Νοεμβ.1959 «Περί Οργανισμών Εγγείων Βελτιώσεων».

7. Ν. 1988/1952 «Περί Γεωτρήσεων»

8. Ν. 1069/1980 «Περί Κινήτρων δια την Ιδρυσιν Επιχειρήσεων Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως».

9. Ν. 550/1915 και 2853/22 «Περί Υδραυλικών εν γένει Έργων».

10. Ν. 2040/1920 «Περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Κτημάτων προς Εκτέλεσιν  Υδραυλικών Έργων» σε Συνδυασμό με το Ν.Δ. 797/1971 «Περί Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων κλπ».

11. Α.Ν. 439/1945 «Περί Επιβολής Περιορισμών εις τας Αντλήσεις Υπογείων Υδάτων προς Εξασφάλισιν της Κανονικής Ροής Υδρεύσεως των Πόλεων, Χωρίων και Συνοικισμών».

12. Ν.Δ. 17/20 Ιουλ. 1923 «Περί Εκμεταλλεύσεως των Δυνάμεων των Ρεόντων Υδάτων», όπως τροποποιήθηκε με το Α.Ν. 143/1963.

13. Οι Υγειονομικές διατάξεις:

- Γ. 3α/761/1968 «Περί Ποιότητας του Πόσιμου Νερού».

- Γ 4/90/1974 «Περί Υποχρεωτικής Φθορίωσεως του εκ των Συστημάτων Υδρεύσεως Παρεχόμενων Πόσιμου Νέρου».

         Α 5/288/1986 «Περί του Πόσιμου Νερού σε Συμμόρφωση με την 80/778 Οδηγία της Ε.Ε».

- Αρ. 46899/1052/1900 «Απαιτούμενη Ποιότητα Επιφανειακών Νερών σε Συμμόρφωση με τις Σχετικές Οδηγίες της Ε.Ε.».

- Ε1β 221/1965 «Περί Διαθέσεως Αστικών Υγρών και Βιομηχανικών Αποβλήτων».

14. Ν. 2503/97 για τη Διοίκηση, Οργάνωση, Στελέχωση της Περιφέρειας. Ρύθμιση θεμάτων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και άλλες Διατάξεις ( Ίδρυση Τμημάτων Διαχείρισης Υδατικών Πόρων).

15. Π.Δ. 30/1996 Κώδικας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης

16. Π.Δ. 410/1995 Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης

 

2.         Π.Δ/ΤΑ. ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ Ν. 1739/87 ( που έχουν εκδοθεί)

 

1. Π.Δ. 256/1989(Άρθρο 9 παρ. 1). «Άδεια χρήσης νερού»

2. Αριθ. Φ. 16/5813/1989 (Κοινή υπουργική απόφαση, άρθρο 8, παρ.2). «Άδεια εκτέλεσης  έργου αξιοποίησης υδατικών πόρων από νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που δεν περιλαμβάνονται στο δημόσιο τομέα και φυσικά πρόσωπα».

3. Αριθμ. Φ. 16 6631/1989 (Κοινή υπουργική απόφαση, άρθρο 9, παρ.5). «Προσδιορισμός κατωτάτων και ανωτάτων ορίων των αναγκαίων ποσοτήτων για την ορθολογική χρήση του νερού στην άρδευση»

4. Αριθμ. Δ11/Φ/16/8500/1991 (Κοινή υπουργική απόφαση, άρθρο 9, παρ. 5). «Προσδιορισμός κατωτάτων και ανωτάτων ορίων των αναγκαίων ποσοτήτων για την ορθολογική χρήση νερού στην ύδρευση».

5. Π.Δ. 504/1988 (Άρθρο 3, παρ. 5). «Σύσταση Διευθύνσεων Διαχείρισης Υδατικών Πόρων Ηπείρου και Κρήτης».

6. Π.Δ. 412/1989 (Άρθρο 3, παρ. 5). «Σύσταση Διευθύνσεων Διαχείρισης Υδατικών Πόρων Δυτ. Μακεδονίας, Κεντρ. Μακεδονίας, Αν. Μακεδονίας και Θράκης».

7. Π.Δ. υπ΄ αριθ. 60/98. «Καθορισμός χωρικής αρμοδιότητας των Τμημάτων Διαχείρισης Υδατικών Πόρων της Περιφέρειας».

8. Π.Δ. αριθ. 60/1998 για τον «Καθορισμό Χωρικής Αρμοδιότητας των Τμημάτων Διαχείρισης Υδατικών Πόρων της Περιφέρειας».

9. Αριθ. Δ11/Φ16.1.ΟΙΚ 550/22/13.1.99. Κοινή Απόφαση Για τη Σύσταση Περιφερειακών Επιτροπών Υδάτων (ΠΕΥΔ) των Υδατικών Διαμερισμάτων της Χώρας. 

 

3.         ΚΡΗΤΗ

 

1. Την με αρ. Α.Π. Δ11/Φ16.3/4857/210/6-4-2000 Απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης για “Συγκρότηση και λειτουργία ΠΕΥΔ του υδατικού διαμερίσματος Κρήτης.

 

2. Την από 13-14/3/1998 Απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Κρήτης για “Στρατηγική αξιοποίησης και ορθολογικής διαχείρισης του υδατικού δυναμικού Κρήτης”

 

4.         ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ - Προστασία και διαχείριση των υδάτων - Παράγωγο δίκαιο

 

·          ΟΔΗΓΙΑ 2000/60/ΕΚ  «για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων»

·          375L0440, Οδηγία 75/440/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 16ης Ιουνίου 1975 περί της απαιτουμένης ποιότητος των υδάτων επιφάνειας που προορίζονται για την παραγωγή ποσίμου ύδατος στα κράτη μέλη

·          376L0160, Οδηγία 76/160/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 8ης Δεκεμβρίου 1975 περί της ποιότητος των υδάτων κολυμβήσεως

·          376L0464, Οδηγία 76/464/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 4ης Μαΐου 1976 περί ρυπάνσεως που προκαλείται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες που εκχέονται στο υδάτινο περιβάλλον της Κοινότητας

·          377D0795, 77/795/ΕΟΚ: Απόφαση του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 1977 περί καθιερώσεως κοινής διαδικασίας ανταλλαγής πληροφοριών για την ποιότητα των γλυκών επιφανειακών υδάτων της Κοινότητας

·          380L0068, Οδηγία 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 17ης Δεκεμβρίου 1979 περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες

·          380L0778, Οδηγία 80/778/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 15ης Ιουλίου 1980 περί της ποιότητας του πόσιμου νερού

·          391L0271, Οδηγία 91/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 1991 για την επεξεργασία των αστικών λυμάτων

·          391L0676, Οδηγία 91/676/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 1991 για την προστασία των υδάτων από τη νιτρορύπανση γεωργικής προέλευσης

·          391L0692, Οδηγία 91/692/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 23ης Δεκεμβρίου 1991 για την τυποποίηση και τον εξορθολογισμό των εκθέσεων που αφορούν την εφαρμογή ορισμένων οδηγιών για το περιβάλλον

·          398L0083, Οδηγία 98/83/ΕΚ του Συμβουλίου της 3ης Νοεμβρίου 1998 σχετικά με την ποιότητα του νερού ανθρώπινης κατανάλωσης

 

Χανιά 1-12-2004

Γιώργος Αγοραστάκης

 ΑΝΤΙΝΟΜΑΡΧΗΣ ΧΑΝΙΩΝ

 

 

Γιώργος ΑΓΟΡΑΣΤΑΚΗΣ

 

SOCIAL MEDIA

Επισκευθείτε τη σελίδα μου στο FacebookΑκολουθείστε τη σελίδα μου στο TwitterΕπισκευθείτε τη σελίδα μου στο Google Plus

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

Συνδέεστε μαζί μας

TWEETS ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

www.mikis-crete.gr